Ovidius, Metamorphoses XV, 60-478 Pythagoras tanításai; Az átalakulásokról és a reinkarnációról
Publius Ovidius Naso
Metamorphôseôn, XV, 60-259:
vir fuit hic ortu Samius, sed fugerat una 60
et Samon et dominos odioque tyrannidis exul
spontán erat isque licet caeli regione remotos
mente deos adiit et, quae natura negabat
visibus humanis, oculis ea pectoris hausit,
cumque animo et vigili perspexerat omnia cura, 65
közepes diszkendában dabat coetusque silentum
dictaque mirantum magni primordia mundi
et rerum causas et, quid natura, docebat,
quid deus, unde nives, quae fulminis esset origo,
Iuppiter an venti discussa nube tonarent, 70
quid quateret terras, qua sidera lege mearent,
et quodcumque latet, primusque animalia mensis
argumentit inponi, primus quoque talibus ora
docta quidem solvit, sed non et credita, verbis:
parcit, mortales, dapibus temerare nefandis 75
korpuszok! napbarnított fuvarok, sunt deducentia ramos
pondere poma suo tumidaeque in vitibus uvae,
sunt herbae dulces, sunt quae mitescere flamma
mollirique queant; nech vobis lacteus umor
eripitur, nec mella thymi redolentia florem: 80
prodiga divitias alimentaque mitia tellus
suggerit atque epulas sine caede et sanguine praebet.
carne ferae szedáns ieiunia, másutt tamen omnes:
quippe equus et pecudes armentaque gramine vivunt;
a quibus ingenium est inmansuetumque ferumque-nál, 85
Armeniae tigres iracundique leones
cumque lupis ursi, dapibus cum sanguine gaudent.
széna kvantum scelus est a zsigeri viscera condi
ingestoque avidum pinguescere corpore corpus
alteriusque animans animantis vivere leto! 90
scilicet in tantis opibus, quas, optima matrum,
terra parit, nil te nisi tristia mandere saevo
vulnera dente iuvat ritusque referre Cyclopum,
mns, nisi perdideris alium, placare voracis
és férfi morati poteris ieiunia ventris! 95
at vetus illa aetas, cui fecimus aurea főnév,
fetibus arboreis et, quas humus educat, herbis
fortunata fuit nec polluit or cruore.
tunc et aves tutae movere per aera pennas,
et lepus inpavidus mediis erravit in arvis, 100
nec sua credulitas piscem suspenderat hamo:
cuncta sine insidiis nullamque timentia csalás
plenaque pacis erant. postquam non utilis auctor
victibus invidit, quisquis fuit individuelle, leonum
corporeasque dapes avidum demersit in alvum, 105
fecit iter sceleri, primoque e caede ferarum
incaluisse potest maculatum sanguine ferrum
(idque satis fuerat) nostrumque petentia letum
corpora missa neci salva pietate fatemur:
sed quam danda neci, tam non epulanda fuerunt. 110
longius inde nefas abiit, et prima putatur
hostia sus meruisse mori, quia semina pando
eruerit rostro spemque interceperit anni;
vite caper morsa Bacchi mactandus ad aras
ducitur ultoris: nocuit sua culpa duobus! 115
quid meruistis oves, placidum pecus inque tuendos
natum homines, pleno quae fertis a méh nektárjában,
mollia quae nobis vestras velamina lanas
praebetis vitaque magis quam morte iuvatis?
quid meruere boves, állati szinusz fraude dolisque, 120
innocuum, simplex, natum tolerare labores?
inmemor est demum nec frugum munere dignus,
qui potuit curvi dempto modo pondere aratri
ruricolam mactare suum, qui trita laboratóriumok
illa, quibus totiens durum renovaverat arvum, 125
quot dederat rendetlenségek, ütős colla securi.
nec satis est, quod tale nefas committitur: ipsos
inscripsere deos sceleri numenque supernum
caede laboriferi credunt gaudere iuvenci!
victima labe carens et praestantissima forma 130
(nam placuisse nocet) vittis insignis et auro
sistitur ante aras auditque ignara precantem
inponique suae videt inter cornua fronti,
quas coluit, fruges percussaque sanguine cultros
fertőzte a liquida praevisos forsitan unda. 135
protinus ereptas viventi pectore fibras
inspiciunt mentesque deum scrutantur in illis;
inde (fames homini vetitorum tanta ciborum)
audetis vesci, nemzetség o mortale! quod, oro,
ne facite, et monitis animos advertise nostris! 140
cumque boum dabitis caesorum membra palato,
mandere vos vestros scite et sentite colonos.
et quoniam deus ora movet, sequar ora moventem
rite deum Delphosque meos ipsumque recludam
aethera et augustae reserabo oracula mentis: 145
magna nec ingeniis izmeklata priorum
quaeque diu latuere, canam; iuvat ire per alta
astra, iuvat terris et inerti sede relicta
nube vehi validique umeris ragaszkodik Atlantiszhoz
palantesque homines passim et rationis egentes 150
despectare procul trepidosque obitumque timentes
sic exhortari seriemque evolvere fati!
o nemzetség attonitum gelidae formidine mortis,
quid Styga, quid tenebras et nomina vana schedis,
materiem vatum, falsi terricula mundi? 155
korpuszok, sive rogus flamma seu tabe vetustas
abstulerit, mala posse pati non ulla putetis!
morte carent animae semperque priore relicta
sede novis domibus vivunt habitantque receptae:
ipse ego (nam memini) Troiani tempore belli 160
Panthoides Euphorbus eram, cui pectore quondam
haesit in adverso gravis hasta minoris Atridae;
cognovi clipeum, laevae gestamina nostrae,
nuper Abanteis templo Junonis az Argisban!
omnia mutantur, nihil interit: errat et illinc 165
huc venit, hinc illuc, et quoslibet occupat artus
spiritus eque feris humana in corpora transit
inque feras noster, nec tempore deperit ullo,
utque novis facilis aláírás cera figuris
nec manet ut fuerat nec formam servat eandem, 170
sed tamen ipsa eadem est, animam sic semper eandem
eszik, sed in varias doceo migrare figuras.
ergo, ne pietas sit victa cupidine ventris,
parcit, vaticinor, cognatas caede nefanda
exturbare animák, máshova sanguine sanguis alatur! 175
et quoniam magno feror aequore plenaque ventis
vela dedi: nihil est toto, quod perstet, orbe.
cuncta fluunt, mindenre kiterjedő vagans formatur imago;
ipsa quoque adsiduo labuntur tempora motu,
non secus ac flumen; neque enim consistere flumen 180
nec levis hora potest: sed ut unda inpellitur unda
urgeturque prior veniente urgetque priorem,
tempora sic fugiunt pariter pariterque sequuntur
et nova sunt semper; nam quod fuit ante, relictum est,
fitque, quod haut fuerat, momentaque cuncta novantur. 185
cernis et emensas in lucem tendere noctes,
et iubar hoc nitidum nigrae succedere nocti;
nyak színe est idem caelo, cum lassa quiete
cuncta iacent media cumque albo Lucifer kilépés
clarus equo rursusque alius, cum praevia lucis 190
tradendum Phoebo Pallantias fertőző orbem.
ipse dei clipeus, terra cum tollitur ima,
sörény rubet, terraque rubet cum conditur ima,
candidus in summo est, melior natura quod illic
aetheris est terraeque procul contagia fugit. 195
nec par aut eadem nocturnae forma Dianae
egyél legerősebb umquam semperque hodierna sequente,
si crescit, minor est, maior, si contrahit orbem.
quid? nem fajonként succedere quattuor annum
adspicis, aetatis peragentem imitamina nostrae? 200
név tener et lactens puerique simillimus aevo
Vere novo est: tunc herba recens et roboris expers
turget et insolida est et spe delectat agrestes;
omnia tunc florent, florumque coloribus almus
ludit ager, neque adhuc virtus in frondibus ulla est. 205
tranzit aestatem post ver robustior annus-ban
fitque valens iuvenis: neque enim robustior aetas
ulla nec uberior, nec quae magis ardeat, ulla est.
excipit autumnus, posito fervore iuventae
maturus mitisque inter iuvenemque senemque 210
temperie medius, sparsus quoque tempora canis.
inde senilis hiems tremulo venit horrida passu,
aut spoliata suos, aut, quos habet, alba capillos.
nostra quoque ipsorum semper requieque sine ulla
corpora vertuntur, nec quod fuimusve sumusve, 215
cras erimus; fuit illa meghal, qua semina tantum
spesque hominum primae matris latitavimus alvo:
műtermékek natura manus admovit et angi
corpora visceribus distentae condita matris
noluit eque domo vacuas emisit az aurákban. 220
editus lucem iacuit sine viribus infans-ban;
mox quadrupes rituque tulit sua membra ferarum,
paulatimque tremens et nondum poplite firmo
alkotja adiutis aliquo conamine nervis.
inde valens veloxque fuit spatiumque iuventae 225
transit et emeritis medii quoque temporis annis
labitur occiduae per iter declive senectae.
subruit haec aevi demoliturque prioris
robora: Fletque Milon senior, cum spectat inanes
illos, qui fuerant solidorum mole tororum 230
Herculeis similes, fluidos pendere lacertos;
flet quoque, ut in speculo rugas adspexit aniles,
Tyndaris et secum, cur sit bis rapta, szükséges.
tempus edax rerum, tuque, invidiosa vetustas,
omnia destruitis vitiataque dentibus aevi 235
paulatim lenta consumitis omnia morte!
„Nec fajok sua cuique manet, rerumque novatrix
ex aliis alias reparat natura figuras:
nec perit in toto quicquam, mihi credite, mundo,
sed variat faciemque novat, nascique vocatur 255
incipere esse aliud, quam quod fuit ante, morique
desinere illud idem. cum sint huc forsitan illa,
haec translata illuc, summa tamen omnia konstans.
nulla equidem durare diu sub elképzelni eadem
crediderim.
Egyik sem marad ugyanolyan formában, szeretetteljes változás
A természet mindig új formákat hoz létre másoktól,
És a világ hatalmas tereiben semmi sem vész el - hidd el!
A változás és a csere csak formában történik. Felkelés és válás
Ez csak azt jelenti, hogy kezdünk más lenni, mint máskor, és elmúlunk
Nem olyan, mint korábban. Vigyen ide ide,
Ez talán ott van: összességében minden állandó.
Ugyanazon kép alatt - úgy gondolom - hosszú távon is fennáll
Semmi a világon.